ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

...
ai_02.jpg
"Γεια σου Εντυ, πως πάει?". Έχω μήνυμα απ'τον καλό, ξενιτεμένο φίλο.


Ευτυχώς έχουμε το κοινωνικό δίκτυο και τα 'λέμε' ανά διαστήματα... Αλλά μπα, δε 'λέμε' και πολλά τώρα τελευταία. Απλώς τον νοιώθω κάπως κοντά μου, κάθε φορά που βλέπω δημοσίευσή του και του κάνω λάϊκ για να δει οτι την είδα. Ευτυχώς ανεβάζει ωραία πράματα και το κλικ στο ποντίκι βγαίνει εύκολα. Ακόμα. Με άλλους βαριέμαι να κάνω κλικ, το κάνω καμμιά φορά από υποχρέωση, για ενθάρρυνση.
Συνέχισε, είσαι ωραίος. Θυμήσου με, όταν θα δεις κάτι δικό μου.

"Καλά φίλε, εσύ?" απάντησα, 10 ώρες μετά το δικό του μήνυμα.
Τί να ήθελε άραγε, μια απλή κουβέντα ή κάτι άλλο? Αύριο μάλλον θα δεί την απάντησή μου, κι αν θυμάται τι ήθελε να μου πει θα έχουμε συνέχεια στην κουβέντα...
Εγώ προτιμώ να γράφω αμέσως τι θέλω, αν θέλω κάτι. Είναι βολικό το ιστορικό στις συζητήσεις, ανατρέχω προς τα πίσω και θυμάμαι τι ήθελα να πω. Αποφεύγω και τις επαναλήψεις, που να θυμάμαι πια τι είπα και σε ποιόν...

Σήμερα απόκτησα μία καινούργια 'φίλη'. Είναι πολύ όμορφη, κάθησα και χάζευα για λίγο τις φωτογραφίες της.
Βαρέθηκα γρήγορα. Φωτογραφίες από όμορφες γυναίκες είναι γεμάτο το διαδίκτυο. Εκατομμύρια, σε ο'τι πόζες θελήσεις, ντυμένες, γυμνές, μόνες τους, με παρέα. Ζήτα, και θα τα'χεις μπροστά σου σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Δισεκατομμύρια μπιτς διανύουν την υδρόγειο για να στήσουν μπροστά μου εκατομμύρια πίξελ. Συμπιεσμένες εικόνες, στοιβαγμένες σε συστοιχίες σκληρών δίσκων που γυρνάνε ασταμάτητα, ιλλιγιωδώς, περιμένοντας με να ζητήσω κάτι.
Ελπίζω η καινούργια 'φίλη' να ανεβάζει τίποτα όμορφο ή έξυπνο που και που, να αξίζει τον κόπο η 'αποδοχή στο αίτημα φιλίας'.

Διότι διαλέγω τους 'φίλους' μου. Άμα δεν ανεβάζουν πράματα που να μ'αρέσουν, τους διαγράφω. Είμαι της παλιάς σχολής, δε μπορώ να τους κρατάω στο άσχετο, έτσι για να μαζέψω χιλιάδες.
Έχει και την ηδονή της η πράξη της διαγραφής.
Άντε γειά, σε βαρέθηκα.
Κλικ.

Κάπου μέσα μου, αδένες χύνουν μικρογραμμάρια καύλας και νευρώνες τα σνιφάρουν και χαμογελάνε. Παίρνουν εκδίκηση, για τις πικρές ορμόνες που κάποτε υποχρεώθηκαν να πιούν.
Η ΤΝ(1) του κοινωνικού δικτύου θα αφιερώσει τρία νανοσέκοντς να αναρωτηθεί γιατί διέγραψα τον 'φίλο'. Στο τελευταίο νανοσέκοντ θα ανασηκώσει αδιάφορα τους ώμους και θα κάνει την καταγραφή στο μητρώο.

Εντάξει, ψέμματα, βασικά δεν έχω την ικανότητα να μαζέψω χιλιάδες 'φίλους' και να τους κρατήσω. Δεν έχω πολλά να τους προσφέρω για να αξίζω την 'φιλία' τους. Χρειάζομαι ώρα για να σκεφτώ κάτι έξυπνο να γράψω και λίγες φορές το πετυχαίνω να μαζέψω αρκετά λάϊκ. Έχω βάλει και κανόνα να μην βρίζω ανούσια, πράγμα που θα έφερνε μερικά λάϊκ εύκολα. Λαϊκιστικά λάϊκ. Με μέτρο τα μπινελίκια, μια φορά τη βδομάδα αρκεί, και κάπως κομψά αν γίνεται. Τις άλλες φορές κάποιο μουσικό βίντεο, κάποιο πολιτικό σχόλιο. Απολύτως προβλεπόμενα πράματα, όλοι πια ξέρουν τα γούστα και τις απόψεις μου. Βαρετός.

"Είναι ένα παράθυρο στον κόσμο" μου είπε ο καλός φίλος, όταν εγώ για άλλη μιά φορά καταφέρθηκα εναντίον του κοινωνικού δικτύου. Δίκιο είχε, φυσικά και είναι ένα παράθυρο στον κόσμο, και μάλιστα πολύ ευέλικτο. Ρυθμίζεις σχεδόν τα πάντα, το μέγεθος, τον προσανατολισμό, το ντεκόρ.
Βέβαια, κάποια πράγματα είναι στάνταρ. Έχει τζάμι απλό, κοιτάς και σε κοιτάνε. Στην πραγματικότητα δεν είναι απλώς παράθυρο, βιτρίνα είναι. Αυτό που ήθελα πάντα, δηλαδή.

Βιτρίνα, με θέα στις βιτρίνες των 'φίλων' και όχι μόνο.
Βλέπω κι άλλες βιτρίνες, η ΤΝ φροντίζει να μου δείχνει αυτές που με ενδιαφέρουν.
Ή τουλάχιστον προσπαθεί, αδιαλείπτως. Και με ρωτάει τακτικά:

"Τι έχεις στο μυαλό σου, πώς νοιώθεις, σου αρέσουν αυτά που σου δείχνω, τι δεν σου αρέσει, μήπως έχεις κάτι/κάποιον να καταγγείλεις?"

Είναι κομμάτι της συμφωνίας, αυτής που μου δίνει την πιθανότητα να γίνω ένα με το Νευρομάντη(2), να μείνω για πάντα αποθηκευμένος στους παγκόσμιους σκληρούς δίσκους. Διότι ακόμα κι όταν ο εγκέφαλός μου θα έχει σταφιδιάσει από τα χρόνια χρήσης και κατάχρησης, ακόμα κι όταν ξεραθεί και γίνει σκόνη, κάποια μπιτς θα αλλάζουν κατάσταση εξαιτίας μου. Θα σκέφτομαι άρα θα υπάρχω, για πάντα.
Επιτέλους, μια καλή συμφωνία.

(1) : Τεχνητή Νοημοσύνη
(2) : Neuromancer, 1984, William Gibson

 

 

Σού άρεσε το κείμενο? Έχεις κάτι να συμπληρώσεις, μήπως διαφωνείς σε κάτι? Γράψε ένα σχόλιο!

Άνθρωποι σε αυτή τη συζήτηση

  • Ο, τι πιο άμεσο και ουσιαστικό εχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό! Τόσο, που με την άδειά σου φυσικα Νικο, λεω να παραθεσω ενα απόσπασμα στο επικείμενο συνέδριο (με όλα τα στοιχεία της πηγής φυσικά)! Εξαιρετικό! (Υστερογραφο: στ αλήθεια κατάφερες να διαβασεις το Neuromancer ολόκληρο? ηταν υποχρεωτικό αναγνωσμα προς ανάλυση οταν έκανα μεταπτυχιακό και μου έβγαλε την πίστη ο ατιμος ο Gibson! :o (σιγοκλαίω.. :P )

  • Σ'ευχαριστω πολυ, αγαπητή Δήμητρα. Με τιμά πολύ το σχόλιό σου. Φυσικά κι έχεις την άδεια μου να με κάνεις διάσημο, για τα ποσοστά θα συζητήσουμε ιδιαιτέρως, αφου σου στειλω και τον αρ. λογαριασμου :p
    Τον neuromancer τον διάβασα ολόκληρο σε πολύ παλιότερες εποχές, πολύ λίγο μετά που δημοσιεύτηκε. Άλλες εποχές. Εχτές βράδυ δοκίμασα αρχικά να τον ξαναδιαβάσω, διότι κατάλαβα πως μόνο μια αμυδρή ανάμνηση μου είχε απομείνει απ'αυτό το βιβλίο. Ζορίστικα ομολογώ, κι αφού δοκίμασα και με τα γυαλιά κατάλαβα πως δεν φταίγανε μόνο τα μάτια μου, κι έτσι κάθισα και έγραψα :D
    Στις επόμενες αϋπνίες, θα δοκιμάσω με άλλο παλιό βιβλίο ;)