ΦΥΓΗ

Γράφτηκε από edy.

...
mil1-escape

 Έξι μέρες. Καλά τα καταφέρνεις. Έξι μέρες τώρα, μακρυά από το Μέσον και τους Φίλους.

Μεγάλη επιτυχία, ειδικά άμα σκεφτείς πως είσαι όλη μέρα μπροστά στον υπολογιστή λόγω επαγγέλματος.
 Όμως μην κοροϊδευόμαστε, σιγα μην αποτραβιώσουν αν δεν μπούχτιζες τόσο.
Ποιόν πας να κοροϊδεψεις φιλαράκο, οι δυό σας τα λέτε. Εσύ κι εσύ.

Αυτό που έπαθες το παθαίνουν οι περισσότεροι κάποια στιγμή. Η αίσθηση είναι η ίδια, οι αφορμές και η αντιμετώπιση αλλάζουν. Άλλοι το ρίχνουν στο πιοτό, άλλοι κλείνονται στο δωμάτιό τους, κάποιοι το παρακάνουν και ξεχνάνε να επιστρέψουν. Εσύ τα τελευταία χρόνια το ρίχνεις στη εργασιοθεραπεία, "θα το'θελα πολύ αλλά δεν προλαβαίνω, έχω πολλή δουλειά".

Τώρα ψάχνεσαι, γυρεύεις αφορμή να επιστρέψεις στην παρέα, διότι το ξέρεις πως δεν είσαι μοναδικός και δειλιάζεις να καταλήξεις μοναχικός.

Στο τέλος, όλοι είναι στην παρέα κι όλοι είναι μοναχοί.
Ένα αγελαίο ζώον, αυτό είναι ο άνθρωπος. Σαν τον σκύλο. Με μικρές εκλάμψεις διάνοιας που έρχονται σε αντιδιαστολή με τα αγελαία ένστικτα, οπότε καλό είναι να μην κρατάνε πολύ.
Άραγε και οι σκύλοι τα ίδια τραβάνε;

Πάντως αυτή τη φορά ξεπέρασες τα όριά σου, έφτασες σε προτόγνωρα επίπεδα πόνου, άγγιξες σχεδόν την ατόφια απελπισία.  

Ωραία. Γι'αυτό υπάρχουν τα όρια, για να ξεχειλώνουν.
Την επόμενη φορά θ'αντέξεις λίγο ακόμα.

Τώρα, έξι μέρες μετά, έχεις ηρεμήσει κάπως.
Μόνο μια απορία δεν μπορείς ακόμα να ξεδιαλύνεις:
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Φταίει η κατάσταση της χώρας, η κρίση των αξιών που λέμε;
Φταίει η τεχνολογία που τώρα πια μαθαίνεις πολύ περισσότερα νέα και δεν προλαβαίνεις να τα επεξεργαστείς;
Φταίει που ήσανε ονειροπόλος και τώρα αναγκάζεσαι να προσγειωθείς με τον σωστό τρόπο, τρίβοντας τα μούτρα σου στα χαλίκια;

Γιατί ο κόσμος βγάζει τόση κακία; Γιατί χαίρεται όταν βιάζει την ελευθερία της έκφρασης;

Θυμάσαι τα όνειρα που έκανες παλιότερα για μια κοινωνία ανθρώπων χαρούμενη και δίκαιη, μια κοινωνία που θα ήξερε να αγαπάει, να αγκαλιάζει και να μοιράζεται.

Τα όνειρά σου ήταν πολύχρωμα, η πραγματικότητά σου μοιάζει αποχρωματισμένη. Αποχρώσεις του γκρίζου.
Τα όνειρά σου σβήσανε σιγά-σιγά και τη θέση τους κατέλαβε η απογοήτευση, οσονούπω έρχεται και η παραίτηση.

Κοιτάς γύρω σου: Άνθρωποι απαιτούν φωνάζοντας. Σκυθρωποί, φοβισμένοι, οργισμένοι.

Απομακρύνεσαι για να φυλαχτείς.

Τηλεόραση δεν διαθέτεις εδώ και χρόνια. Τα κανάλια σε προσέβαλλαν είπες με την παραφουσκωμένη κακογουστιά τους, έτσι εξορίστηκαν μαζί με τον φορέα τους.

Ενημερώνεσαι κι επικοινωνείς πιά μέσω του διαδικτύου που δεν έχει χρόνο και τόπο, υπάρχει όποτε το θέλεις κι όπως το θέλεις. Μόνο που κολλάς, εθίζεσαι στην ευκολία του και γίνεται μιζέρια. Σου έδωσε ελευθερία κι εσύ σκλαβώθηκες.

Τις μέρες που δεν μπαίνεις στο Μέσον, συνεχίζεις να ρίχνεις κλεφτές ματιές στην επικαιρότητα.

Όλοι κρύβουν, όλοι υπερβάλλουν, όλοι ψεύδονται, αυτό είναι το φυσιολογικό.
Για να μάθεις τι γίνεται στον κόσμο διαβάζεις ειδήσεις από δέκα πηγές τουλάχιστον και προσπαθείς να βγάλεις μέσο όρο.


Διαβάζεις τα σχόλια κάτω από τις ειδήσεις:
Κοροϊδίες, κατάρες κι απειλές, ανορθόγραφες και ασυνάρτητες ΜΕ ΚΑΙΦΑΛΕΑ ΚΑΙ STA GREEKLISH.

Σχεδόν μυρίζεις την πικρίλα της χολής, την βλέπεις πράσινη να στάζει από την οθόνη.
Σταματήστε τη Γη, θέλω να κατεβώ.
Αμάν ρε συ, τι εμμονή σ'έχει πιάσει με τις ειδήσεις, τι σε νοιάζει τι λέει και τι κάνει ο καθένας;

Μαζέψου, πάψε να ασχολείσαι με τους άλλους.

Και πάψε επιτέλους να γκρινιάζεις.

Ο κόσμος δεν ήταν ποτέ του καλύτερος, απλώς τώρα πέσανε οι μάσκες επειδή ρουφήχτηκαν τα μάγουλα που τις κρατούσανε.
Μήπως προτιμάς τις παλιές εποχές, τότε που όλα γινόντουσαν στα μουλωχτά;
Βλέπεις τόση βρωμιά, διότι οι κακές ειδήσεις είναι αυτές που πουλάνε και οι χυδαίοι είναι αυτοί που φωνάζουν.

Τα όνειρα σου, τ
α έστησες όπως εσύ ήθελες:
Η κοινωνία να είναι χαρούμενη και τα λοιπά, κι όλοι να συμφωνούν μαζί σου.
Ηλίθιε εγωιστή.

Τα όνειρα, οι ελπίδες και οι προσδοκίες σου, είναι όλα παιχνίδια του δικού σου μυαλού.
Είναι δικά σου προβλήματα, κανενός αλλουνού.

Μην ελπίζεις για να μην απογοητεύεσαι.
Πάψε να κοιτάς μακρυά. Είσαι ανίκανος να δεις το μέλλον, μόνο οράματα βλέπεις.
Όποιος ονειροβατεί, λάσπες και κακά πατεί.

Κοίτα ακριβώς μπροστά σου, προχώρα και απόλαυσε το κάθε σου βήμα, σα να είναι το τελευταίο.
Κάποτε θα έρθει κι αυτό, υπομονή.

Ξεκίνα πάλι σιγά σιγά τα νταλαβέρια με τους άλλους μέσω των Μέσων.
Όμως πρόσεχε:

Μη δίνεις σημασία τι λένε οι άλλοι. Και προς θεού, όχι σοβαρές κουβέντες!
Αγόραζε ότι χρειάζεσαι, όχι ότι σού πουλάνε.
Και πούλα, πούλα όσο μπορείς.

Αύριο κάνε μια δημοσίευση.

Κάτι ανάλαφρο, μια φωτογραφία:
Τον υπέρδιπλο ελληνικό καφέ σου μέσα στην αγαπημένη σου τεράστια κόκκινη κούπα, να αχνίζει καμαρωτά δίπλα στο πληκτρολόγιο.
Με την ευκαιρία, βάλε ένα καθαρό σουβέρ από κάτω και σκότωσε το παλιό πριν ξεφύγει τρέχοντας.

"Τι θαυμάσια ημέρα!!! Απολαμβάνω τον υπέροχο καφέ μου και σας αγαπώ όλους!!!" Smile



Zωγραφιά: "Φυγή", Milena Rusinova, 2015

Σού άρεσε το κείμενο? Έχεις κάτι να συμπληρώσεις, μήπως διαφωνείς σε κάτι? Γράψε ένα σχόλιο!
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια