ΚΑΛΛΙΤΕΧΝEΣ και καλλιτεχνακια

...
bouk_art01.jpg

Είναι Σάββατο βράδυ. Μπαίνω σε μαγαζί που παίζει μουσική πολύ αγαπημένο μου άτομο. «Τι καφρίλα είναι αυτή που ακούμε?»...

...του λέω περιπαιχτικά γιατι το ξέρει ότι δεν ακούω τη μουσική που παίζει εκεί, αλλά πηγαίνω πού και πού γιατί τον αγαπώ. Με κοιτάει σοβαρός και μου λέει «αυτός είναι» και μου δείχνει τον φίλο του που είναι δίπλα μου, μπασίστα του συγκροτήματος που....ακούμε. Συνειδητοποιώ την δικη μου καφρίλα και γουρλώνω τα μάτια. «ΩΧ» σκεφτομαι... Τον κοιτάω «Συγνώμη.. δεν ήθελα να σε προσβάλω, ξέρεις είναι που εγώ δεν ακούω τέτοια» και άλλα διάφορα που ΔΕΝ σώζουν την κατάσταση. «Γαμώτο, σκεφτομαι, και τον συμπαθώ τοσο πολύ! Μάσα Δημητρα, μη μιλας, πού είναι τα πατατάκια επιτέλους?!?!»
Με κοιτάζει στην αρχή σοβαρός και αρχίζει σταδιακά να μειδιάζει... Ξεσπαμε σε γέλια και οι δυο. Με χτυπαει φιλικά στην πλάτη, σα να μου λέει «όλα κουλ!». Παραγγέλνουμε κι άλλη μπύρα, οι ώρες περνάνε και συζητάμε τα άπειρα, από το πόση διαφορά κάνει το μπασο σ ένα τραγούδι μέχρι την...καθαριότητα στις τουαλετες των μπαρ! Κι άλλη μπύρα, έχουμε πολλά να... αναλύσουμε ακόμα. Χαμόγελα, νεύματα καταφατικά γιατι στα περισσότερα συμφωνούμε και η βραδιά φτάνει σιγα σιγά στο τελος. «Καληνύχτα, θα τα ξαναπούμε» λέει και δίνουμε τα χέρια. Οποτε με βλέπει με υποδέχεται με την ίδια θέρμη! Χειραψία, χαμόγελο, σταυρωτά φιλια.
Είναι μερικοί ανθρωποι που τους κοιτάς και μόνο απ τη φυσιογνωμία τους καταλαβαίνεις ότι είναι πολύ εντάξει, ακομπλεξάριστοι, γιατί τα χουν καλά με τον εαυτό τους. Τα λεγόμενα «καλα παιδιά», στην περίπτωσή τους χωρίς εισαγωγικά, που όποτε τα βλέπεις τα χείλη σου σχηματίζουν από μόνα τους χαμόγελο, το αληθινό,ξερεις, όταν χαιρεσαι πραγματικά που βλέπεις καποιον. Και αυτός είναι ένα από αυτά τα παιδιά.

«Δήμητρα!!!! Τι κάνεις, πού είσαι, χαθήκαμε!!! Τρέχεις ακόμα? Εγώ να δεις! Πρέπει να τα πούμε από κοντά!» Μήνυμα απο τον άνθρωπο που είναι ο,τι καλύτερο μου χει συμβεί οσα χρόνια ασχολούμαι με το ραδιόφωνο και τα «ντιτζεϊλικια». Κάποτε τραγουδιστής του μεγαλύτερου μέταλ συγκροτήματος που «έσκασε» στην Ελλάδα την δεκαετια του ΄80 και τώρα με προσωπικές δουλειές και συνεργασίες επιπέδου άφταστου, όπως είναι και το επίπεδο της προσωπικότητάς του. Για τον χαρακτήρα, την ακεραιότητα, το ταλέντο και τη σπανιότητα αυτού του ανθρώπου θα επανέλθω με ξεχωριστό αρθρο, είναι το λιγότερο που μπορώ να κανω για έναν ανθρωπο που εγώ αποκαλώ «η αξιοπρέπεια προσωποποιημένη», σε κάθε ευκαιρία, είτε έχω μικρόφωνο μπροστά μου είτε όχι. Χαμογελάω αμέσως μόλις βλέπω το μήνυμα και απαντώ κατ'ευθείαν. Και τον σκεφτόμουν! Σκεφτόμουν ότι αυτός ο άνθρωπος έχει κάνει και εχει δει τόσα πολλά! Εχει βιώσει την απόλυτη αποθέωση, εξώφυλλα, συναυλίες, συνεντεύξεις, παραλυρημα θαυμαστών, έχει επηρεάσει με την μπάντα του την ελληνική μέταλ σκηνή, έχει ανέβει στην κορυφή. Κι όμως, αυτός ο ανθρωπος έχει να δείξει μονο σεβασμό σε όποιον του μιλάει και τον συναναστρέφεται. Προσιτός μέχρι εκεί που δεν πάει, διακριτικός ώστε να μη φέρει ποτέ κανεναν σε δυσκολη θέση. Χαμογελαστός πάντα και χειραψία δυνατή! Καθόλου κραυγαλέος, οι λέξεις «ψώνιο» και «ναρκισσισμός» μάλλον του είναι άγνωστες, παρ'ολο που οι – στην κυριολεξία – αμέτρητοι θαυμαστές του είναι ακόμα στο πλευρό του! Αμέτρητοι! Σε κάθε του λάιβ ειμαι εκεί. Και θα είμαι παντα. Όχι μόνο γιατι είναι καλλιτεχνάρα, με απίστευτη φωνή που σε καθηλώνει και με απίστευτες κιθαριστικές ικανότητες, όχι μόνο επειδή πλαισιώνεται από μουσικούς και συνεργάτες που είναι «ενας κι ένας», όλοι γνωστοί στο χώρο και αδιαμφισβήτητα, αποδεδειγμένα ταλαντούχοι. Αλλά και γιατί η συμπεριφορά του και των συνεργατών του σε κάνουν να θες να τους στηρίξεις! Ολοι με σταση άψογη, με καλόγουστο και εξυπνο χιούμορ -είναι γνωστό ότι η νοημοσύνη των ανθρώπων φαίνεται πολύ από το χιουμορ τους (ναι σου λέω, αποδεδειγμένο και με έρευνες)- άνθρωποι που όταν σηκωθείς από έναν καφέ ή μια μπύρα μαζί τους, νιώθεις ότι «σήμερα ήταν μια καλή μέρα», νιώθεις ότι έκανες πλάκα και κουβέντα ουσιαστική με ουσιαστικούς ανθρώπους. Σεβασμός, «κυριλίκι». Είναι μεγάλη υπόθεση το «κυριλίκι» ξερεις. Μεγάλη υποθεση και σπανια περίπτωση. Κι όπου το συναντάς, να μάθεις να το αναγνωρίζεις και να μην το προσπερνάς.

Χαζεύω στο fb. Πφφφφ, βαρεμάρα.. Τα ίδια και τα ίδια. Ωπ! Εχω μήνυμα. Μπασιστας γνωστής μέταλ μπάντας με έδρα την Αθήνα, αλλά με πολλά υποσχόμενη καριέρα, και μαλιστα στο εξωτερικό! Οι επιτυχίες γι αυτην την μπάντα αμέτρητες, η μια μετά την άλλη. Θυμήθηκα όταν τον γνώρισα εδώ στη Θεσσαλονικη, σε ένα λάιβ που συμμετείχε άλλη γνωστή μπάντα από την Αθήνα (είναι φιλαράκια). Αμέσως μου έκανε εντύπωση η απλότητα του! Και αμέσως μετά, η ευγένειά του σε μένα, σε όλους στην παρέα, στον σερβιτόρο, στους ιδιοκτήτες του μαγαζιού. Καθόταν ήσυχα ήσυχα με την παρέα του, έπινε τις μπυρίτσες του, σχεδον δεν τον πήρε χαμπαρι το μαγαζι. Τίποτα που να κραυγαζει «Εδώ ειμαι, δειτε με! Ξερετε σε ποια μπαντα ειμαι εγώ????!!!» Μετα από λίγο καιρό ξανασυναντηθήκαμε στην Αθήνα. Φορμες, σκούφος, τα χερια του στις τσέπες και βουρ για φαγητό και ποτά. Πάλι διακριτικά, πάλι με ευγένεια, πάλι με σεβασμό προς όλους. «Χάρηκα που σε ξαναείδα φίλε μου! Την επόμενη φορά σε λάιβ!». Ναι, δεν ακουω μέταλ, αλλα θα πάω!

Πρόσφατα ειδα λάιβ ένα νέο προτζεκτ, καλλιτέχνες που ο καθένας κάνει ξεχωριστή μουσική καριέρα αποφάσισαν να ενωσουν τις δυνάμεις τους και να δημιουργήσουν κατι νέο. Πολύ πετυχημένο κόνσεπτ ομολογώ. Πέρασα καλά! Στο διάλειμμα ήρθε και μας μίλησε η κοπέλα που τραγουδάει (φωνάρα απίστευτη). Με πλησιάζει, πανεμορφη και χαμογελαστή όπως παντα, «Τι κάνεις? Σε ευχαριστώ πολύ που ήρθες! Πώς σου φαίνεται?» με ρωτησε. «Ειστε πολύ καλοί! Εχετε πολύ καλή χημεία, στ αλήθεια!». Το χαμογελο της έγινε ακόμα πιο πλατύ και το πρόσωπό της ομορφυνε ακόμα περισσοτερο. «Ευχαριστούμε παρα πολύ!!!». Ηρθε και ο κιθαρίστας, ματς μουτς, «τι κανεις, πώς σου φαίνεται? Ευχαριστούμε πολύ που ηρθατε!».«Ευχαριστώ»: τι δυνατή λέξη! Κι εμεις ευχαριστούμε παιδιά! Ευχαριστούμε που ειστε τόσο ευγενικοί εκτος από ταλαντούχοι, που εκτιμάτε ότι ηρθαμε να περάσουμε καλα μαζί σας και που διαλέξαμε εσάς για τη διασκέδασή μας απόψε! Θα ξαναρθούμε!

Δε χρειάζονται πολλα λογια βασικα, ούτε πολλα «ευχαριστω», ο ανθρωπος φαινεται από το υφος του, τη στάση του, μια χειραψία ζεστή αρκεί για να καταλάβεις..! Αυτοι είναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες. Ένα μίγμα ταλέντου και ακέραιου, αξιοπρεπούς, προσγειωμένου χαρακτήρα που δείχνει σεβασμό απέναντι στον κόσμο που τους στηρίζει.

Δυστυχως όμως υπάρχει και μια άλλη κατηγορία «καλλιτεχνών». Είναι οι wannabe καλλιτέχνες, οι wannabe famous και αρεστοί, αν και είναι σίγουροι ότι ήδη είναι αγαπητοι παντού (?!?!?!?!). Είναι οι άξεστοι, που μπαίνουν στα μπαρ λες και είναι δικά τους, με τη μύτη ψηλά (στην κυριολεξία και μη), με υφος χιλίων καρδιναλίων «δειτε με, μπήκα, αποθεώστε με.. γατακια!» Είναι οι τύποι που νομίζουν ότι τους ανήκει όχι μόνο το μπαρ, αλλα και ο ιδιοκτήτης, ο μπαρμαν, ο ντι τζει, ο σερβιτορος, εσυ που κάθεσαι στο σκαμπό, το σκαμπό το ιδιο! Ολος ο κόσμος «τους ανηκει» και ολη η πλάση μη σου πω! Εκ φύσεως αγενεις, μην περιμένεις καμια ευγενική χαιρετουρα, την πατησες! Εγω προσωπικά τους αποκαλω «ουγκ». «Μικρη, παιξε το κομμάτι της μπάντας μου!» ή καλύτερα, «φυγε από δω» με υφος «εξαφανισου ταπεινό χαμομηλάκι» και χέρι να δείχνει προς τα εξω (δλδ προς τα κει που σε στελνει), «θα βάλω εγώ τραγούδι». Υφος επιτακτικό. Διατάζουμε τώρα, προσοχή! Είναι οι τύποι που αν δεν εισαι υποψήφια γκόμενα για το κρεβατι τους ή «αδερφος» (ο, τι και αν σημαινει αυτό), την πατησες.. Θα υποστείς τις συνέπειες ολων των ψυχολογικών τους προβλημάτων.

Η μουσική στη διαπασών. Ξαφνικά, φωνές την καλύπτουν, καβγάς! Γυρνάς και βλέπεις έναν ουγκ στα χερια με έναν άλλο πελάτη/φίλο, γουατέβερ. Ολο το μαγαζί κοιτάζει. «Τι έγινε ρε παιδιά? Ηρεμήστε!». Ακούς τον ουγκ να φωνάζει καθώς απομακρύνεται (τον τραβάνε) πιο μέσα στο μαγαζί «ρε είσαι ηλίθιος! Μ@λ@κ@ς! Χαζός είσαι αγόρι μου! Ζώο!» με χειρονομίες αγανάκτησης και ύφος αηδιασμένο και περιφρονητικό, τόσο, που περιμένεις καμιά.. χλέπα να βγει κιολας σε λίγο προς τον «χαζό». «Κατι χοντρό πρέπει να έγινε» σκέφτεσαι. Αθώο μου πλάσμα.. Όχι , ο ουγκ θύμωσε, βγήκε απ τα ρούχα του, γιατι ο «χαζός» τόλμησε να εκφράσει την άποψή του: ότι οι Led Zeppelin είναι καλύτεροι από τους Deep Purple. (Σιωπή παντού. Τι να σχολιάσεις, αλήθεια?). Λες «αποκλείεται, δεν μπορεί». Όταν όμως βλέπεις να επαναλαμβάνεται, πείθεσαι.. Ναι, μπορεί.

Ο ουγκ είναι βαθειά απολίτιστος, οι λέξεις «συγνώμη» και «ευχαριστώ» του είναι άγνωστες. Η έννοια της διακριτικότητας και της ευγένειας, επίσης. Εχει στάση και τουπέ, τύπου «εννοείται ότι θα προωθήσεις το άλμπουμ μου μικρή, γιατί απλά είμαι γαμάτος!». Εχει ύφος «ξέρεις ποιος είμαι εγώ? Είμαι ανώτερος από σένα, είμαι πιο σημαντικός από όλους». Είναι ο τύπος που έχει καβαλήσει το καλάμι που λεμε, και είναι στο δικό του μικρόκοσμο. Πριν καν γίνει γνωστός! Μόνο στην ιδέα της διασημότητας και στα πρώτα βήματα, δημιουργήθηκε αυτό που βλέπεις! Η νοημοσύνη του ουγκ είναι πολύ περιορισμένη, μιας και δεν αντιλαμβάνεται ότι το ότι υπάρχει ακόμα στο χώρο αυτό το οφείλει κυρίως σε σενα. Σε σένα που πας στα λάιβ, σε σένα που αγόρασες το σι ντι του, σε σένα που παίζεις τα κομμάτια του στα μπαρ, σε σένα που τα προωθείς. Σε σένα που τα ακούς τέλος πάντων. Αν το είχε καταλάβει αυτό, ίσως να μη σε πρόσβαλλε με την πρώτη ευκαιρία. Ισως να φερόταν λίγο πιο ευγενικά, λίγο πιο...διπλωματικά έστω. Nope! No chance! Χαρακτηριστικό γνώρισμά του, εκτός από τον ναρκισσισμό, είναι ο θυμός. Αδυνατεί να διαφωνίσει πολιτισμένα. Παίρνει προσωπικά την κάθε διαφωνία. Σίγουρα αυτό θα χει τη ρίζα του κάπου, δε λέω, κάποια «μάχη» θα δινει πιθανώς να αποδεχτεί αυτό που τελικά είναι. Δημιουργεί αντιπάθειες σε χρόνο μηδεν,μια κουβέντα του αρκεί, πολλές φορές κι ένα του βλέμμα. Αυτό όμως δεν το συνειδητοποιεί, και νομίζει ότι αυτός είναι οκ και όλοι οι άλλοι έχουν πρόβλημα. Όταν πας να τον δεις σε λάιβ, δε σου ρίχνει ούτε βλέμμα (γιατί, εννοείται ότι θα πας να τον δεις, μην τα ξαναλέμε), λες και είναι ο Steven Tyler που από κατω εχει μιλιούνια και δεν ξέρει σε ποιον να πρωτομιλήσει. (Για την ακριβεια, ο Steven Tyler είναι πολύ πιο ευγενικός απέναντι στο κοινό του, τον έχω δει και το επιβεβαιώνω).

Όχι «φίλε», στο δικό σου το λάιβ δε θα έρθω. Ούτε τα κομμάτια σου θα ξαναπαίξω ουτε θα ξαναμιλήσω για την μπαντα σου. Οσο ταλέντο και αν νομίζεις ότι έχεις. Δε με εμπνέεις. Δεν εχω διάθεση να ασχοληθώ μαζι σου. Και δε σε βλέπω να πηγαινεις και μακριά εδώ που τα λέμε.. Γίνε ανθρωπος, και μετα βλέπουμε.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ο ουγκ συνεργάζεται με ανθρώπους προσγειωμένους και ευγενεις? Ο Μανος Χατζηδάκις έλεγε ότι «όταν συνηθίζεις το τέρας,αρχίζεις να του μοιάζεις» αναφερόμενος στο φασισμό. Μεγάλη αλήθεια, και δυστυχώς αυτή η ρήση δεν ισχύει μονο για το φασισμό, αλλα παντού. Το μονο σίγουρο είναι, ότι όταν συνηθίζεις κατι, πλέον δε σου κάνει καμιά εντύπωση.. οσο κακό και να είναι. Δεν είναι πια κατι καινουριο και εντυπωσιακό για σενα, η πιο συχνη αντίδραση είναι «ε, και τι εγινε? Σιγα!».

Κακά τα ψέμματα, καλλιτέχνης δεν είναι μονο το ταλέντο. Μια από τις ερμηνείες της λέξης είναι και «αυτός που δημιουργεί καλαισθητα πράγματα, με ευαισθησία». Αν δεν υπάρχει αυτή η ευαισθησία και στην προσωπικότητα, αν ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά επισκιαζουν το ταλέντο, αλήθεια, τι να το κάνεις? Ο κόσμος δεν είναι χαζός.. ο κόσμος εχει κρίση, εχει όρια. Είναι στο χέρι του κόσμου αν θα μεινει κάποιος ψηλά, ή αν θα πέσει με την ιδια φόρα που τον ανύψωσε. Και η πτώση είναι τόσο εύκολη..

 

Dimitra B.

Σού άρεσε το κείμενο? Έχεις κάτι να συμπληρώσεις, μήπως διαφωνείς σε κάτι? Γράψε ένα σχόλιο!
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια