Ηχοι της γειτονιας

...
happy-town-lisa-frances-judd01.jpg
Έχετε ακούσει τους ήχους της πόλης? Σίγουρα. Όλοι τους ακούμε, θέλοντας και μη. Κι εγώ τους ακούω και μου αρέσουν. Είμαι παιδί της πόλης. Της μεγαλούπολης.

 

 geitonia01.jpg

Μεγάλωσα στην βαβούρα της και στην ομορφιά της μικρής γειτονιάς που είναι κρυμμένη ανάμεσα στις λεωφόρους, τα μεγάλα οικοδομικά συγκροτήματα, τα υπέρ-μαγαζιά και όλα αυτά που βρίσκονται σε μια μεγάλη πόλη.

Ίσως κάποιοι να αναρωτηθούν γιατί μου αρέσει αυτή η βαβούρα και όχι η ησυχία ενός χωριού. Θα απαντήσω απλά πως ακούω τους ήχους τις γειτονιας και νιώθω καλά, δεν είμαι μονη, υπάρχει ζωή γύρω μου.
Ξυπνάώ το πρωί και κάπου μακριά, πέρα από το στενό δρομάκι τις γειτονιάς ακούγονται αμάξια και αστικά που ξεκίνησαν τα δρομολόγια τους για να πάνε τους εργάτες στις δουλειές και υποχρεώσεις τους. Σε λίγη ώρα τα μαγαζιά, τα σχόλεια, οι βιοτεχνίες (όσες υπάρχουν ακόμα) θα ξεκινήσουν την καθημερινότητα τους.
Κάπου εκεί στην στάση, η μηχανική φασαρία ομορφαίνει από το ζωηρά γέλια εφηβων κοριτσιων που ανέμελα για το μέλλον γελάνε περιμένοντας το λεωφορείο, και κάπου δίπλα τους ένα μικρό παιδάκι ακόμα στο λήθαργο του ύπνου γκρινιάζει για κάτι. Οι ήχοι του μέλλοντός μας, τα παιδιά μας.

mathites849.jpg

Οι ήχοι της μεγαλούπολης, των γειτονιών, που δημουργούνται από τους κατοικους της, ανθρώπους πολλούς και διάφορους, πολύχρωμους.
Ξυπνάει η γειτόνισσα, άκου το παντζούρι της να σηκώνεται. Αυτή που θα καλημερίσει τους πάντες με χαμόγελο, που θα ρωτήσει πως είσαι και ας μην την ενδιαφέρει, αυτη που θα σου δανείσει λίγο ζάχαρη για το καφέ, όταν σου τελειώσει Κυριακή πρωί. Αυτη με την οποια θα ανταλλάξεις μερικές κουβέντες όταν δεν έχεις να πεις τίποτα αλλα θέλεις να έχεις λίγη παρέα.

Είναι πρωί ακόμη και οι γιαγιάδες της γειτονιάς πίνουν καφέ στο μπαλκόνι. Καφέ με βουτήματα γιατί τους αρέσουν τα βουτήματα και οχι τόσο ο καφές.

coffe_coockies01.jpg

Οι ηλικιωμένες κυρίες για ακόμη μια φορά συζητάνε τη συνταγή για ντολμαδάκια, φωνάζοντας επειδή έχουν και την τηλεόραση κάπου διπλα ανοιχτή, σε ένταση τέτοια ώστε να ακούνε τις πρωινές κουτσομπολίστικες εκπομπές.

giagia01.jpg

Οι γιαγιάδες που μας δίνουν συμβουλές όσο ζούνε, και ας είναι ξεπερασμένες και μας κάνουν να γελάμε, απλά επειδή είναι αυτές οι γλυκές γυναίκες που γέρασαν αλλα μας φρόντισαν και μας μεγάλωσαν πριν τους πιάσει το αλτσχάιμερ.

Λίγο πιο πέρα στο δρομάκι που ζω υπάρχει μια οικοδομή, πολύχρωμη και θορυβώδης, σαν μικρογραφία της μεγαλούπολης, κατοικημένη από διαφόρους ανθρώπους που ήρθαν από αλλού και έφεραν τις συνήθειές τους μαζί. Και κάπου εκεί ακούγεται δυνατά μουσική, και από αλλου άκούω μουσικές αλλα αυτη είναι δυνατή, μουσική έντονη με ρυθμό και λέξεις που δεν καταλαβαίνω καλά.

piroshki01.jpg

Ποντιακή παραδοσιακή μουσική, έρχεται από το μαγαζάκι στο οποίο πουλάνε πιροσκί. Εκεί δυο άνδρες διαφωνούν έντονα για το ποδόσφαιρο. Οι ίδιοι άνδρες που άλλη μέρα θα προσπαθούν να φτιάξουν τον κινητήρα ενός παλιού lada κι ας μην ξέρουν.

lada3.jpg

Αυτοι που θα ψήνουν σουβλάκια στην ταράτσα και θα φωνάζουν τους περαστικούς γείτονες να πιούνε μαζί ένα τσίπουρο. Αυτοί που ονειρεύονται να παντρέψουν την κόρη τους με τον καλύτερο πόντιο γαμπρό και θα φροντίσουν να έχουν κάπου διπλα ένα διαμέρισμα, άμα γίνεται στο ίδιο όροφο στην ίδια θορυβώδη οικοδομή. Και να δουν να συνεχίζεται η οικογένεια τους με πολλά μικρά παιδάκια τα οποια θα βαπτίσουν με τα ονοματά των παπούδων τους.

Στην ίδια οικοδομή μια μαμά ακούγεται από ένα ανοιχτό παράθυρο να κυνηγάει με ένα κεφετεδακι το τεκνο της, η μαμά που θα κυνηγάει με το κεφτεδάκι το παιδί και στην παραλία με την ίδια μανία κι ας μην πεινάει αυτό μετά από την υγιεινή σπανακόπιτα. θα συναντήσουμε πολλές τέτοιες μαμάδες, είναι στις παιδικές χαρές οπλισμένες με κρουασάν, chips, χυμό, μωρομάντιλα και ότι μπορείς να φανταστείς για να περιποιηθούν τα παιδιά τους, και όχι μονο τα δικά τους. Αυτές που θα τρέξουν να σηκώσουν κάθε παιδάκι που πέφτει, αυτές που θα μοιραστούν τις εμπειρίες από ολες τις εγκυμοσύνες τους για να μάθεις κι εσύ πως θα γέννήσεις.

mama01.jpg

Μαμάδες που πάντα θα στέλνουν το ταπεράκι στο γιο και ας είναι παντρεμένος 15 χρονια, που θα δίνουν συμβουλές στην κόρη πως να μαγειρεύει και ας είναι η ίδια μάγειρας στο επάγγελμα.

Η μικρή μου γειτονιά η είναι γεμάτη ζωή, δεν λείπουν ούτε τα κατοικίδια σκυλάκια που γαβγίζουν σε ότι περνάει κοντά από το μπαλκονάκι. Κάπου νιαουρίζουν μικρά γατάκια ενώ η αφρατούλα κυρία απο το πρώτο όροφό κυνηγάει τον αρουραίο τις γειτονιάς που περνα κάθε μέρα από το δρομάκι μη δίνοντας σημασία πως θα τον δούμε. Είναι και αυτο ένα ζωάκι που προσπαθεί να επιβίωσει στην μεγαλούπολη. Oυπς... ακούω τον μανάβη με το παλιό του ντάτσουν να πουλάει πατάτες νευροκοπίου και καρπούζια, οπότε αφήνω το πληκτρολόγιο. Άντε γειά!

karpouzi01.jpg

 

 

 

Σού άρεσε το κείμενο? Έχεις κάτι να συμπληρώσεις, μήπως διαφωνείς σε κάτι? Γράψε ένα σχόλιο!
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια