ΣΤΗΝ ΕΙΔΟΜΕΝΗ

Γράφτηκε από edy.

...
refugees_ziad_rajab_00.jpg

 

Φτάνουμε εκεί νωρίς το μεσημέρι, φυσάει δυνατά και σηκώνει σύννεφα τη σκόνη απ' τα γύρω χωράφια και το αμμοχάλικο που είναι στρωμένο στον καταυλισμό. Κάποιοι εθελοντές νοσοκόμοι σου δίνουν μάσκα χάρτινη, άμα δεν άντεχεις τον αέρα της εξοχής...

Απ' το χωριό μέχρι τον καταυλισμό, δύο χιλιόμετρα δρόμος είναι γεμάτος πούλμαν, γεμάτα πρόσφυγες. Κάθε λίγα λεπτά, έρχεται κι άλλο πούλμαν.

Κοιτάω τον κόσμο γύρω μου:
Στην αρχή, αρκετοί αστυνομικοί. Κάποιοι φαίνονται ήρεμοι, κάποιοι είναι βλοσυροί, ένας ουρλιάζει “γκο δερ” και “στοπ” εναλλάξ.

Έχει εθελοντές κάθε ηλικίας και κάστας, που παλεύουν μέσα στο χάος να κάνουν αυτό που ανέλαβαν, να μοιράσουν, να καταγράψουν, να κρατήσουν σε μια σειρά τα πράματα και τους ανθρώπους.

Οι πρόσφυγες είναι Σύριοι, Αφγανοί, Κούρδοι, Ιρανοί και ποιός ξέρει τι άλλες ράτσες. Άλλοι είναι μελαψοί και μυταράδες, άλλοι σκιστομάτηδες, άλλοι μοιάζουν σαν και μένα και σαν τους φίλους μου. Άντρες νεαροί και μεσήλικες, γυναίκες, μωρά, μικρά παιδάκια, ανήμποροι γέροι, σακάτηδες. Περιμένουν για μέρες μέχρι να έρθει η σειρά τους να περάσουν τα σύνορα προς F.Y.R.O.M., όπου θα συνεχίσουν να περπατάνε για χιλιόμετρα, να στριμώχνονται σε πούλμαν, να τρώνε, να πλένονται, να κάνουν την ανάγκη τους, να κοιμούνται όπου νάναι κι όπως νάναι.

Παιδιά ενός κατώτερου θεού που φεύγουν από τα μέρη που γεννήθηκαν, γιατί μετά από χρόνια υπομονής και αγώνα κατάλαβαν πως δεν τους παίρνει άλλο. Τα βουβάλια έχουν στήσει άγριο καυγά, τα βατράχια την πληρώνουν και πάλι ακριβά. Πρέπει να φύγουν από εκεί.

Μελαγχόλησα. Σκέφτομαι πως είμαι πια στο στάδιο της αποδοχής. Έχω κουραστεί να ελπίζω και μετά να θυμώνω, ίσως πρέπει ν'αρχίσω να καταπίνω. Όμως έχω κόμπο στο λαιμό. Δεν μπορώ να καταπιώ, πονάει.

Βοηθάμε όσο μπορούμε εκεί, παίρνουμε θάρρος από τα χαμόγελα και ξεχνιόμαστε.
Το κοντεϊνερ Λ21, που έχει πόσιμο νερό είναι το φόντο για το πάλκο που στήθηκε.
Οι μουσικοί ξεκινούν να παίζουν, ο κόσμος μαζεύεται, χαμογελάει διστακτικά, χειροκροτάει.

refugees_ziad_rajab_02.jpg

Ο Ζιάντ Ρατζάμπ με το ούτι του, ζεσταίνει τις καρδιές όλων μας.
Οι πρόσφυγες που έχουν μαζευτεί τραγουδάνε μαζί του.
Στο χορό συμμετέχουν όλοι, έλληνες και ξένοι αγκαλιασμένοι.
Η μουσική έκανε πάλι το θαύμα της, η ελπίδα δε θα σβήσει.

refugees_ziad_rajab_01.jpg

 

Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή την εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Πολιτών Θεσσαλονίκης "Ενα Τραγούδι Δρόμος", που έγινε την Κυριακή 8-11-2015 στην Ειδομένη.

Οι μουσικοί που συμμετείχαν ήταν ο Σύριος Ζiad Rajab, οι Ιορδάνης Ασλανίδης, Τάσος Ευτυχιάδης, Γιώργος Ιωαννίδης, ένας Σύριος τραγουδιστής κι ένας Κούρδος ράπερ από τον καταυλισμό.

eidomeni ena tragoudi dromos poster.jpg

 



Σού άρεσε το κείμενο? Έχεις κάτι να συμπληρώσεις, μήπως διαφωνείς σε κάτι? Γράψε ένα σχόλιο!
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια