Οικονομολόγοι: Εις το Όνομα της Αγοράς, Αμήν!

Γράφτηκε από Aris Qap.

...
bank road roller-ingram pinn

Η παγκόσμια οικονομική κρίση από τα τέλη του 2007, έφερε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος την οικονομία και τις οικονομικές θεωρίες, και όπως ήταν φυσιολογικό, τους οικονομολόγους.

Γνωρίζαμε βέβαια πόσο δέσμιοι των πολιτικών τους πεποιθήσεων είναι οι οικονομολόγοι. Λίγοι υποπτευόταν τον βαθμό της δέσμευσης αυτής, αλλά ακόμα λιγότεροι εξάρτησής τους από τα κέντρα εξουσίας. Μία δέσμευση και μία εξάρτηση, ένα «φονικό δίδυμο»...

Χιλιάδες άρθρων και αναλύσεων προσπαθούν καθημερινά να εξηγήσουν τον τρόπο λειτουργίας της φιλελεύθερης οικονομίας και των αγορών. Το αξίωμα είναι ότι οι αγορές όχι μόνο (πρέπει να) ρυθμίζονται μόνες τους, αλλά επιβάλλεται να έχουν και μια δεύτερη υπόσταση που μέχρι πρόσφατα δεν γνωρίζαμε: (πρέπει να) βρίσκονται υπεράνω και ανεξαρτήτως ανθρώπινης και περιβαλλοντικής εκμετάλλευσης και κόστους.

Κόβωντας και ράβοντας τα «νούμερα» στα μέτρα που εξυπηρετούν τις ιδέες και τις πεποιθήσεις τους(1) μέσω της «μαθητικοποίησης» της επιστήμης τους, συχνά δεν μπορούν να εξηγήσουν ή να αποδεχτούν βασικές παθογένειες του συστήματος και πιο συχνά τις διαστρεβλώνουν εντελώς, προβαίνοντας παράλληλα σε μεσσιανικές διακυρήξεις για την ορθότητα της μίας και μόνης «αλήθειας», της ελεύθερης αγοράς της οικονομίας. Ταυτόχρονα, η –σχεδόν μονολιθική- άρνησή τους να αναγνωρίσουν λάθη του «συστήματος» φέρνει στο μυαλό τα -χωρίς κανένα επιχείρημα- κηρύγματα των θρησκειών...

Η συντριπτική πλειοψηφία των περισσότερων αυτών αναλύσεων διαψεύδεται πανηγυρικά και το εύρος της ανακρίβειάς τους, απασχολεί ακόμα και αυτά τα κορπορατικά ΜΜΕ και έχει ευτελίσει την ίδια την επιστήμη των οικονομικών: Πολλοί πλέον αναρωτιόνται αν τα οικονομικά είναι όντως επιστήμη ή τελικά παραπέμπουν περισσότερο σε κάτι «ψευδοεπιστημονικό».

Όμως παρά τα συνεχή λάθη τους, η προώθηση και υπέρασπιση του συστήματος το οποίο πρεσβεύουν τους κρατά «στην επιφάνεια».

Έτσι, ζούμε στην εποχή που οι οικονομολόγοι είναι «σκλάβοι» των πολιτικών τους πεποιθήσεων την ίδια ώρα που η πολιτική αποτελεί «σκλάβο» της οικονομίας, κάτι που δεν ξέρω αν ήταν σκοπός των κέντρων εξουσίας αλλά σίγουρα είναι επικίνδυνο.

Όταν όμως η επιστημονική σου δεοντολογία και μεθοδολογία αλλοιώνεται σε τόσο μεγάλο βαθμό, παύει να επιτελεί το κοινωνικό έργο για το οποίο ήταν προορισμένη (για αυτό γίνεται και όλο και περισσότερο ασύμβατη με πολλές άλλες κοινωνικές επιστήμες, από την φιλοσοφία και την κοινωνιολογία μέχρι την νομική και την ψυχολογία).

Ακριβώς επειδή η εξουσία χρειάζεται οικονομολόγους προκειμένου να «πείθει μέσω των ειδικών», φρόντισε να αρχίσει να τους δημιουργεί. Εδώ και δεκαετίες η μετατροπή της οικονομικής επιστήμης σε υπηρέτη της νεοφιλελεύθερης νέας τάξης ξεκινάει από τον ακαδημαϊκό χώρο. Αρχικά στις Η.Π.Α. και στην Αγγλία και στη συνέχεια σε παγκόσμιο επίπεδο επικράτησε η τάση για την διαμόρφωση-δημιουργία πειθήνιων πιονιών.

Ταυτόχρονα με την εκπαίδευση «οικονομολόγων-τζιχαντιστών» σταδιακά επιβλήθηκε, αλλού λιγότερο (Ευρώπη) αλλού περισσότερο (ΗΠΑ) και ο εκτοπισμός των αντίθετων φωνών(2). Ως αποτέλεσμα του ακαδημαϊκού αυτού «απαρτχάιντ», το οποίο απαγορεύει ή δυσκολεύει εξαιρετικά την πρόσβαση σε αντίθετες φωνές, ένας ιδιότυπος «εμφύλιος» έχει ξεσπάσει ανάμεσα στους οικονομολόγους σε παγκόσμιο επίπεδο. Γιατί δεν είναι μόνο οι «αριστεροί» και/ή άλλοι ριζοσπάστες οικονομολόγοι που εκτοπίζονται εδώ και χρόνια από τον ακαδημαϊκό και μιντιακό χώρο, αλλά και οι πιο «μετριοπαθείς» υποστηρικτές της οικονομίας της αγοράς...

Τα αποτελέσματα είναι ανησυχητικά. Η συντριπτική πλειοψηφία των οικονομολόγων με πρόσβαση σε μεγάλα πανεπιστήμια και σε συστημικά ΜΜΕ μοιάζουν πλέον με έναν φονταμενταλιστικό στρατό, τα μέλη του οποίου δεν φείδονται ψεμάτων, συχνά τερατωδών προκειμένου να υπερασπιστούν τις θέσεις τους.
Συγνώμη,
αλλά τι διαφορά έχει αυτό από παπάδες που προσπαθούν ακόμα να πείσουν κόσμο για τον Αδάμ, την Εύα και το μήλο;

 

(1) Δεν αναφέρομαι στα πάμπολλα ψέματα και διαστρεβλώσεις που βρίσκονται επιτηδευμένα σε οικονομικά κείμενα, παρά μόνο στην προσπάθεια χρησιμοποίησης πραγματικών οικονομικών δεδομένων αναλόγως του εκάστοτε σκοπού του κειμένου. Με έναν οικονομικό δείκτη μπορείς να πεις πολλά διαφορετικά ψέματα.

(2) Εκτοπισμός ο οποίος ξεκινάει από την δυσκολία πρόσβασης στις «δημοσιεύσεις» ακαδημαϊκών συγγραμμάτων, στις θέσεις σε ακαδημαϊκά-κυβερνητικά-μη κυβερνητικά ιδρύματα και φορείς και φτάνει βέβαια στον αποκλεισμό τους από τα συστημικά ΜΜΕ τα οποία εξακολουθούν και διαμορφώνουν γνώμες για μεγάλα τμήματα των πληθυσμών.

Σού άρεσε το κείμενο? Έχεις κάτι να συμπληρώσεις, μήπως διαφωνείς σε κάτι? Γράψε ένα σχόλιο!
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια