Άνθρωποι, γενικά

Γράφτηκε από edy.

...
woodcut-crowd_hu_jie_china_01.jpg

Η γενίκευση είναι πρακτική που εφαρμόστηκε από τους ανθρώπους εδώ και αρκετές χιλιετηρίδες.

Εφαρμόστηκε από τότε που σχηματίστηκαν οι πρώτες οργανωμένες μικρο-κοινωνίες, που η κάθε μιά είχε τον αρχηγό της -που από πολύ νωρίς απέκτησε τον τίτλο του "βασιλιά".
Όταν ο βασιλιάς αποφάσιζε να επιτεθεί στο διπλανό χωριό -για λόγους συνήθως ιδιοτελείς ή απλώς επειδή δεν γ@μησε καλά, μάζευε όσους υπηκόους του ήταν ικανοί να πετάξουν μια πέτρα και ξεκίναγε πόλεμο.

Αφηνε πίσω τον μάγο να εξηγήσει στα γυναικόπαδα και τους γερόντους πως ο θεός του χωριού είχε εμφανιστεί -με απολύτως απίστευτο τρόπο συνήθως, όσο πιο απίστευτος, τόσο πιο πιστευτός τελικά- και πως απαιτούσε την επιβολή της θείας δικαιοσύνης.

Με γενικευμένο τρόπο, όλοι οι κάτοικοι του διπλανού χωριού ήταν καταραμένοι, όλοι έπρεπε να τιμωρηθούν, ακόμα και τα αγέννητα.
Οι αγαθοί υπήκοοι το πίστευαν, οι πονηροί καταλάβαιναν και λουφάζανε.

Κατά πως φαίνεται, στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση ομάδας άνω των τριών ατόμων, που να μην συνέβηκε κάτι τέτοιο, το κακό που βαφτίζεται καλό και γεννάει πόνο και μίσος...

Έχω παρασυρθεί πολλές φορές να μισώ ανθρώπους λόγω γενίκευσης. Συνήθως έχω μισήσει αυτούς που αποκαλώ "φασίστες".
Λες και ο κάθε "φασίστας" είναι κλώνος του χίτλερ. Που δεν είναι.

Πολλοί απ'αυτούς είναι πεπεισμένοι πως υποστηρίζουν το καλό της κοινωνίας, αλλά τι να γίνει, ο αγώνας πρέπει να έχει θύματα: "Για να φτιάξεις ομελέτα πρέπει να σπάσεις αυγά".
Λες και οι άνθρωποι είναι αυγά και η κοινωνία ομελέτα. Που δεν είναι.

Ναι όμως, όταν εγώ μίσησα τον άλλον επειδή αυτός είχε άλλους μέντορες από εμένα, κι εγώ φασίστας δεν έγινα έστω και λίγο, έστω και για λίγο; Τον εαυτού μου μίσησα, τελικά. Κι αυτό δεν είναι παράξενο, αυτός είναι ο κανόνας στο μίσος. Τον εαυτό σου μισείς πρώτα απ'όλα.

Κάποιος επιστήμονας θα είχε μια πιό ψύχραιμη αντιμετώπιση του θέματος.
Ένας γιατρός ας πούμε, θα αντιμετώπιζε τον φασισμό ως ασθένεια.
Ο ασθενής πολλές φορές δεν φταίει γι'αυτό που κόλλησε και δεν του πρέπει τιμωρία, αλλά θεραπεία.
Εάν είναι δυνατόν.

Ένα λυσσασμένο σκυλί ίσως θεραπεύεται άμα το προλάβεις στην αρχή, δεν ξέρω.
Αν αρχίσει και δαγκώνει, χρίζει ευθανασίας μάλλον.
Και βέβαια μπαίνει το δίλημμα: Απο πότε και μετά μια περίπτωση είναι μη αναστρέψιμη;... όμως τουλάχιστον δεν καταλήγουμε να σκοτώσουμε όλα τα σκύλια, επειδή κάποια αρρωστήσανε.

Το κειμενάκι γράφτηκε με αφορμή μια πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ όλων που είναι της μόδας τώρα τελευταία στην χώρα και παγκοσμίως. Οπότε για επίλογο να δυσαρεστήσω όσους καλούς μου φίλους μπορώ, λέγοντας πως κι ο στάλιν δολοφόνος ήτανε, σαν τον χίτλερ, σαν τον μεγαλέξανδρο, σαν τη μεγάλη πλειοψηφία των ηγετών του κόσμου.
Και δεν έχει "ναι αλλά ο τάδε το έκανε για καλό σκοπό".
Αυτά, πες τα σε κανέναν αγαθό. Εγώ πονήρεψα.

εικόνα: "Woodcut crowd", Hu Jie, China

 

Σού άρεσε το κείμενο? Έχεις κάτι να συμπληρώσεις, μήπως διαφωνείς σε κάτι? Γράψε ένα σχόλιο!
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια