Αιγιαλός

Γράφτηκε από Σοφία.

...
aigialos01

Ήμασταν δυό, ήμαστε τρείς...

 ...ένα από τα πράγματα που δε μπορώ να καταλάβω, είναι το πώς είναι δυνατό να είναι δήμος ο παραλιακός δρόμος και όχι η παραλία, διότι αν η παραλία ήταν κομμάτι του δήμου, θα έπρεπε κι αυτή να καθαρίζεται από τους υπαλλήλους καθαριότητας όπως και οι δρόμοι. Εάν όμως δεν ανήκει στο δήμο, τότε πώς αυτός εισπράττει τους (ουκ ολίγους) φόρους για τον αιγιαλό; τον οποίο παρεμπιπτόντως έχει αφήσει έρμαιο των στοιχείων της φύσης, των ασυνείδητων ερασιτεχνών ψαράδων... των νυχτερινών ερωτιδέων που ρομαντζάρουν πίνοντας μπύρες, φυσικά πετώντας τα κουτάκια ακριβώς δίπλα τους, ανάμεσα σε σακούλες, μονές μισοφαγωμένες παντόφλες και εκατοντάδες μέτρα πλαστικών πραγμάτων (φανταστείτε κάτι σαν το δίχτυ με το οποίο είναι τυλιγμένα τα χοιρινά και άλλα ρολά, πολύ... πολύ πιο μεγάλα)... Θα μου πεις, χειμώνας! Ε! είδαμε και το καλοκαίρι... η μόνη ίσως περίοδος που είναι κάπως καλύτερη η κατάσταση είναι λίγο πριν και λίιιγο μετά την παραλαβή της γαλάζιας σημαίας, διότι έχουμε και απ΄ αυτήν!!!


Έτσι έχει η πραγματικότητα κι εγώ την αντιλαμβάνομαι και γκρινιάζω.

Κάνω έγγραφα προς την αντιδημαρχία καθαριότητας... δε μου απαντούν και γκρινιάζω.
Εμφανίζομαι μπροστά τους, διατυπώνω το δίκαιο αίτημά μου... οι απαντήσεις τους είναι γελοίες, με θίγουν και... γκρινιάζω.
Μαζεύω υπογραφές; Γκρινιάζω.
Κουράστηκα να διεκδικώ το αυτονόητο; Γκρινιάζω...

Έτσι έχει η πραγματικότητα!!!


Έτσι έχει η πραγματικότητα; Ε και; Την αλλάζουμε!


Μαζευτήκαμε δύο... φτάνει πια η μίζερη γκρίνια... Δουλέψαμε μια ώρα, γεμίσαμε έναν κάδο με πλαστικά, ανάψαμε μια φωτιά με τα καλάμια, ήπιαμε και δυο τσίπουρα....


Την άλλη μέρα ήμασταν τέσσερεις, γεμίσαμε δυο κάδους με πλαστικά, φτιάξαμε ένα τοτέμ – σκιάχτρο να μας φυλάει την παραλία, που άρχισε εμφανώς να ομορφαίνει, δεν ήπιαμε τσίπουρα μη και κακομάθουμε...δώσαμε ραντεβού για επόμενη μέρα...

Ίσως να είμαστε πέντε ή έξι, ίσως όχι, δεν έχει σημασία. Ήταν τόση η ενέργεια που πήρα από όλο αυτό, που θα το ξανακάνω και μόνη μου, αλλά δεν είμαι τόσο εγωίστρια. Η παραλία που «υιοθετήσαμε» είναι μεγάλη, μπορούμε να μοιραστούμε όλοι αυτό το συναίσθημα και να το πολλαπλασιάσουμε... Κι αν βαριέστε, δεν πειράζει. Καλοκαιριάζει... σε κανένα μήνα που θα έχουμε κάνει την παραλία «κούκλα» ελάτε να γιορτάσουμε... εδώ, στην ομορφιά που βάλαμε κι εμείς το χεράκι μας για να φανεί.
Να πιούμε και δυο τσίπουρα βρε αδερφέ, κι ας κακομάθουμε... χαλάλι!!!

 

Σού άρεσε το κείμενο? Έχεις κάτι να συμπληρώσεις, μήπως διαφωνείς σε κάτι? Γράψε ένα σχόλιο!
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια