ΝΟΚ-ΑΟΥΤ

Γράφτηκε από Aris Qap.

...knockout-2015 

Στο ρινκ δεν έχει αστεία... 

Η γενιά που τα χάνει όλα, μοιάζει προς το παρόν με ερασιτέχνη μποξέρ που ανέβηκε στο ρινκ να παίξει και δεν ήξερε καν τα βασικά του αθλήματος. Δεν ήθελε να αγωνιστεί άλλωστε, την ανέβασαν με το έτσι θέλω...

«Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ» έγραφε ο καλλιτέχνης κάποια χρόνια πριν, χωρίς βέβαια να υποπτεύεται ότι το τραγούδι θα γίνει ο ύμνος της γενιάς των χαμένων, της απονευρωμένης γενιάς που δεν ήξερε να μάχεται και ακριβώς για αυτό τα έχασε όλα, παρά τις περί του αντιθέτου βαρύγδουπες διαβεβαιώσεις που ακούγονταν ομαδικά στις συναυλίες στις οποίες παιζόταν και το διάσημο πλέον κομμάτι του Γ. Αγγελάκα.

 Αποχαυνωμένη και χωρίς τσαγανό, αποπολιτικοποιημένη και πλήρως απονευρωμένη σε έναν καταναλωτικό υποπαράδεισο (δεκαετίες ’90 και ’00), μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι της επιτίθονται την είχαν ήδη στριμωγμένη στα σκοινιά του ρινκ, ζαλισμένη από τα απανωτά χτυπήματα.

 Της είχαν κηρύξει πόλεμο ανεβάζοντάς την στα ρινκ εδώ και χρόνια, αλλά άργησε πολύ να το πάρει χαμπάρι. Και όταν το κατάλαβε, οχυρώθηκε πίσω από τις οθόνες των υπολογιστών και των τηλεοράσεων στήνοντας το αντάρτικο των δικτύων κοινωνικής ενημέρωσης και της διαδικτυακής ουτοπίας που στην πραγματικότητα αντικαθίσταται από την δυστοπική πραγματικότητα που όλο και περισσότερο μας πλησιάζει.

 «Στήσαμε τον δικό μας ψυχρό πόλεμο μέσα από τις οθόνες» είχε πει σε ανύποπτη στιγμή ο Al Jourgensen της βορειοαμερικάνικης μπάντας Ministry, και τότε θεωρήθηκε γραφικός και ολίγον εκτός τόπου και χρόνου «γιατί άλλωστε ο Al έχει πιει τόσα ναρκωτικά που θα σκότωναν και ελέφαντα»... Και η άλλη πλευρά από εκεί τον έστησε τον πόλεμο, από τις οθόνες της διαστρέβλωσης και της παραπληροφόρησης, μόνο που προνόησε, να τον περάσει και στην πραγματικότητα.

 Και χάνει η γενιά αυτή επειδή έτσι την έμαθαν να ζει, σε μία παράλληλη πραγματικότητα, μακριά από το προνομιακό πεδίο των αγώνων, τον δρόμο. Αναθρεμμένη χωρίς πολιτικές βάσεις (δεν εννοώ κομματικές), και για αυτό ακριβώς το λόγο με το μυαλό της μπερδεμένο μέσα σε έναν κυκεώνα αλλαγών που είχαν πρώτο στόχο και θύμα την ίδια. Χωρίς να μπορεί να αντιπαρατεθεί με επιτυχία –ούτε καν προσχηματικά- στην στέρηση των κοινωνικών και εργατικών της δικαιωμάτων, χωρίς να αντιταχθεί στην καθημερινότητα που τόσο ανενόχλητα της ετοίμαζαν, χωρίς –τότε- να φοβάται αυτά που γινόντουσαν για αυτήν, χωρίς αυτήν.

 Μιας πραγματικότητας που ερχόταν από χρόνια, αλλά επειδή έπρεπε να είναι «θετική και αισιόδοξη» προτιμήσε να κάνει ότι δεν την βλέπει. Από παλιά άλλωστε την έμαθαν να συγχέει το ρεαλισμό με την απαισιοδοξία και την ηττοπάθεια...

 Ποτέ δεν είναι αργά βέβαια, αλλά προς το παρόν, η γενιά που έκλαψε και φοβήθηκε επειδή ήταν ανέτοιμη και άνευρη, επιβεβαιώνει με την ατολμία της την αντιδραστική επιθετικότητα της νέας οικονομικής τάξης πραγμάτων.
Και ταυτόχρονα δικαιώνει έναν παλιό Γάλλο πολιτικό, τον Μονταλεμπέρ, που έλεγε ότι «αν δεν ασχοληθείς με την πολιτική, θα ασχοληθεί αυτή μαζί σου».

 Όταν δεν ξέρεις καν τα βασικά του αγώνα, είναι απόλυτα λογικό ο αντίπαλος να σε βγάλει εύκολα νοκ-άουτ. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι σε αυτή την πορεία χάνονται και μποξέρ που ξέρουν να παίζουν – και μάλιστα καλά.

 

Adios και καλή σκέψη για αντάμωση!!

 ΥΓ: (Ας υιοθετήσουμε για την οικονομία του κειμένου ως «γενιά» τους ανθρώπους που ενηλικιώθηκαν τις δύο τελευταίες δεκαετίες και λίγο πριν)

The Screambox files
Αύγουστος 2015

 

 

 

Σού άρεσε το κείμενο? Έχεις κάτι να συμπληρώσεις, μήπως διαφωνείς σε κάτι? Γράψε ένα σχόλιο!
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια