Welcome to the Show

Γράφτηκε από edy.

.

diafono edy logo01
  Θα παραθέσω μία άποψη από την οποία μπορεί να ειδωθεί ένα ιντερνετικό ράδιο. Τυχαίνει να έχω αυτήν, αυτό το διάστημα.


  Aκροατές και παραγωγοί είμαστε άνθρωποι που αγαπούν τη μουσική, και παίζουμε ένα "παιχνίδι" με απλούς κανόνες για να καλύψουμε την ανάγκη για διασκέδαση και επικοινωνία. Το παιχνίδι του ιντερνετικού ραδιοφώνου έχει ως εξής: Απο τη μία είναι οι παραγωγοί που εκφράζονται μέσω του λόγου τους και μέσω της μουσικής που παίζουν, κι απο την άλλη οι ακροατές που συμμετέχουν στο πρόγραμμα επικοινωνώντας μέσω του τσατ με τον παραγωγό και μεταξύ τους. Έχω παίξει για κάποια διαστήματα και τους δύο ρόλους. Νομίζω πως πολλές φορές η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των θολώνει απολύτως ευχάριστα στα διαδικτυακά ραδιόφωνα που η επικοινωνία είναι συνεχής και αμφίδρομη για όλους και η εκπομπή πολλές φορές κατευθύνεται απο τη διάδραση παραγωγού - ακροατών.

  Από τη μουσική άποψη τα πράγματα είναι χαλαρά (τουλάχιστον εδώ και μ'αυτό που πάμε να κάνουμε) μιάς και δεν υπάρχει η άμεση αγωνία της οικονομικής επιβίωσης που θα έρθει από την ακροαματικότητα του σταθμού. Εδώ είμαστε περισσότερο παρέα. Σε κάθε παρέα που υπάρχει οικοδεσπότης, αυτός προσπαθεί να την κρατήσει κατά το δυνατόν ευχαριστημένη. Η διαφορές εντοπίζονται περισσότερο στην υποκειμενική έννοια της παρέας. Τί θα πεί παρέα, είναι σαν το "κοριτσάκι, θέλεις να κάνουμε παρέα", είναι σαν τον "σύλλογο των φίλων της βυζαντινής αγιογραφίας"...? Όσο πιο πολυσυλλεκτικός θέλει νάναι ο παραγωγός, τόσο πιό "εύκολα" ακούσματα θα παίξει, μουσική για το λαό που λέμε. Αυτό δεν είναι κακό, καθόλου μάλιστα. Yπάρχουν μυριάδες μουσικές εύκολες και όμορφες ταυτοχρονίως, και υπάρχουν ώρες και καταστάσεις όπου η ξεκούραστη μουσική είναι η καλύτερη επιλογή. Η εμμονή σε αυτό το στύλ κάποιες φορές μου φαίνεται βαρετή, αλλά αυτό είναι δικό μου θέμα. Προσωπικά ακούω και παίζω μεγάλο φάσμα της μουσικής, αποφεύγοντας την πολύ χοντρή και παρατεταμένη βαβούρα, τα πολύ σκοτεινά κι απαισιόδοξα, την πολύ φτηνή ποπαρία και τον κλασσικό λαϊκό νταλγκά, την κλάψα. Δηλαδή σιγά το φάσμα τελικώς.

  Από την άποψη τής επικοινωνίας, το κλασσικό ραδιόφωνο έχει μια δομή περισσότερο ακτινωτή, με τον παραγωγό στη μέση να μοιράζει λόγο και μουσική, και τους ακροατές να επικοινωνούν ένας προς έναν με τον παραγωγό, όταν αυτό είναι εφικτό. Εδώ απεναντίας όλα παίζουν, η δομή ειναι πιό χαλαρή, κάπως σαν κουβάρι, ένα μόρφωμα ζωντανό που συνεχώς αλλάζει μορφή και συστατικά, ενώ η βασική του λειτουργία είναι μία: Να δημιουργούμε και να απολαμβάνουμε ωραίες μουσικο-παρεϊστικες εμπειρίες, να ανταλλάξουμε μουσικές και ανθρώπινες απόψεις, να περνάμε καλά. Σε κάποιους πολιτισμούς αυτό ονομάζεται ψυχαγωγία.

   Θα χαρώ πολύ να κουβεντιάσουμε όποια ιδέα ή παρατήρηση υπάρχει γύρω από τα παραπάνω. Εδώ γύρω θάμαι και θα τα λέμε. Wink

  Υ.Γ.: Το γραφικό το έφτιαξα πριν κανα-δυό χρόνια, αντιγράφοντας και εξευγενίζοντας κάποιο άλλο που κυκλοφοράει ευρέως εκεί έξω (τότε είχα την τιμή να συμμετέχω στον www.rockarolla.eu Radio, μιά φοβερή παρέα ατόμων που κινούνται γύρω από την rock μουσική με ενδιαφέρουσες παρεκτροπές). Άν και αποπνέει μιά κάποια αγριάδα λόγω της νεκροκεφαλής, εμένα μου βγαίνει κάπως στο ρομαντικό, κατάλαβες τώρα, πειρατές, βραδιάτικα ενσταντανέ με ολόγιομο φεγγάρι στην πλώρη του καραβιού, παρεξηγημένη ελευθερία, τέτοια πράματα.

Σού άρεσε το κείμενο? Έχεις κάτι να συμπληρώσεις, μήπως διαφωνείς σε κάτι? Γράψε ένα σχόλιο!
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια